به آنهایی فکرکن که هیچگاه فرصت آخرین نگاه و خداحافظی را نیافتند.
به آنهایی فکر کن که در حال خروج از خانه گفتند:روز خوبی داشته باشی؛
و هرگز روزشان شب نشد.
به بچه هایی فکر کن که گفتند:مامان زود برگرد؛
واکنون نشسته اند و هنوز انتظار میکشند.
به دوستانی فکر کن که دیگر فرصتی برای در آغوش کشیدن یکدیگر ندارند
و ای کاش زودتر این موضوع را می دانستند.
به افرادی فکر کن که برسر موضوعات پوچ و احمقانه روبه روی هم ایستادندوبعد
غرورشان مانع از عذرخواهی می شود وحالا دیگر روزنه ای برای بازگشت وجود ندارد.
من برای تمام بازماندگانی که غمگین نشسته اند و هرگز نمی دانستندکه:
آن آخرین لبخند گرمی است که به روی هم می زنند؛
واکنون دلتنگ رفتگان خود نشسته اند گریه میکنم ؛
به افراد دوروبر خود فکر کنید؛کسانی که بیش از همه دوست شان دارید؛
فرصت را برای طلب بخشش مغتنم شمارید؛
در مورد هر کسی که در حقش مرتکب اشتباهی شده اید.
قدر لحظات خود را بدانید.
حتی ثانیه را با فرض بر این که آن ها خودشان از دل شما خبر دارند از دست ندهید.
زیرا اگر دیگر آنها نباشند؛برای اظهار ندامت خیلی دیر خواهدبود.
دیروز گذشته است؛آینده ممکن است هرگز وجود نداشته باشد.
لحظه حال تنها فرصتی است که برای ابراز عشقت داری. مراقب عزیزت ومحبوبت باش.